۹۱ با همه خاطرات خوب و بدش تموم شد و ۹۲ خیلی زود بدون اینکه تغییری توی زندگیم پیش بیاد از اه رسید.باز هم با امید به روزهای در راه نگاه میکنم اما امیدم مثل هر سال نیست.چون باز هم دارم دلمو راضی میکنم اگر باز هم اون روزی که منتظرش بودم نرسید حکمته و صلاح.کاریش نمیشه کرد.باید راضی بود و صبور.باید امسال به خودم و فقط خودم و اهدافم فکر کنم و برای رسیدن بهشون تمام تلاشمو بکنم.میخوام امسال خالی بشم از ای کاش گفتنها و اگر زنده بودم و به ۹۳ رسیدم با حسرت به عقب و روزهایی که با ای کاشها و ای کاشها بهوده گذروندم نگاه نکنم و از همه روزهام راضی باشم و از خودم.

انشالله که امسال سال من خواهد بود.